1. ŚRODKI WYRAZU – RZEŹBIARSKI ALFABET

Każda dziedzina sztuki ma swoje tworzywo i narzędzia poetyckie. W rzeźbie są nimi:

Bryła i masa: Podstawowa jednostka rzeźbiarska. Może być ciężka, wyrazista i monolityczna lub lekka, niemal

ascetyczna.

Linia i kontur: Prowadzą oko widza wokół obiektu. To one decydują o dynamicznym lub statycznym

charakterze formy.

Faktura: Od gładkiego, wypolerowanego kamienia po surowe, śmiałe cięcia dłuta czy ślady palców w glinie.

Faktura to bezpośredni kontakt widza z dotykiem artysty.

2. KOMPOZYCJA – ARCHITEKTURA BRYŁ

Sposób, w jaki zestawiamy ze sobą poszczególne elementy, buduje narrację całego dzieła.

Kompozycja statyczna: Oparta na pionach, poziomach i symetrii. Daje poczucie spokoju, harmonii i trwałości.

Kompozycja dynamiczna: Wykorzystuje skosy, diagonalne linie i asymetrię, wprowadzając do formy ruch,

napięcie oraz energię.

Kompozycja otwarta i zamknięta: Zamknięta skupia się wewnątrz własnej osi, jakby chroniła swoją tajemnicę;

otwarta wchodzi w aktywną relację ze środowiskiem, „wciągając” otaczającą ją przestrzeń.

3. PERSPEKTYWA I GŁĘBIA – RELACJA Z OTOCZENIEM

W malarstwie perspektywa jest zabiegiem optycznym, w rzeźbie – fizycznym doświadczeniem. Rzeźba wymaga od

nas ruchu. Nie istnieje jeden idealny punkt widzenia; dzieło zmienia się w zależności od tego, z jakiej perspektywy

na nie patrzymy, jak podchodzimy i skąd spoglądamy na jego reliefy czy wgłębienia.

4. ŚWIATŁO – CICHY WSPÓŁTWÓRCA FORMY

Bez światła rzeźba traci swój wymiar. Światłocień wydobywa z materii jej fakturę, buduje głębokie cienie w

zagłębieniach i miękko ślizga się po wypukłościach. Doświadczony artysta projektuje rzeźbę z myślą o tym, jak

zachowa się w określonym oświetleniu – zarówno naturalnym, jak i wyreżyserowanym.

5. TECHNIKI PLASTYCZNE – OD KONCEPCJI DO MATERII

Sposób, w jaki podchodzimy do tworzywa, określa sam proces twórczy:

Techniki addytywne (dodawanie): Modelowanie w glinie, wosku czy gipsie. Zaczynamy od punktu lub stelaża,

dokładając materię i budując formę od środka na zewnątrz.

Techniki substraktywne (odejmowanie): Kucie w kamieniu, snycerstwo w drewnie, rzeźba w bloku gliny. Odkrywanie kształtu

uwięzionego w bloku poprzez odrzucanie tego, co zbędne.

Techniki konstrukcyjne i odlewnicze: Łączenie różnorodnych materiałów, praca z masami ceramicznymi lejnymi, metalem czy brązem, wymagająca precyzyjnego rzemiosła i znajomości procesów chemiczno-fizycznych.