Przez dwie godziny w poniedziałek nikt tu nie sięga po telefon. Nie dlatego, że jest zakazany. Glina zajmuje ręce i głowę na tyle, że o telefonie po prostu się zapomina.

To coraz rzadszy stan. Dzieci i młodzież spędzają większość dnia przed ekranem: w szkole, przy lekcjach, potem przy odpoczynku, który też jest ekranem. Glina działa inaczej. Nie da się jej przewinąć ani cofnąć. Trzeba na nią poczekać, bo schnie we własnym tempie, i trzeba znieść to, że pierwsza forma czasem się rozpada, zanim wyjdzie taka, jaka miała wyjść. Ma zresztą tę podstępną cechę, że zawala się najczęściej wtedy, gdy wygląda już na gotową.

To ćwiczenie cierpliwości i skupienia, którego nie da żadna aplikacja. Przy okazji jest to zwyczajnie przyjemne: mokra, chłodna glina pod palcami działa uspokajająco, nawet kiedy coś nie wyjdzie za pierwszym razem. Efekt widać potem w przedmiocie, który dziecko trzyma w ręku, zrobionym samodzielnie, w prawdziwej pracowni, pod okiem artystki.

Ceramika to też jedna z niewielu aktywności, w których dziecko widzi cały proces od początku do końca. Od bezkształtnej bryły gliny, przez uformowanie, pierwszy wypał, zdobienie i wypał ostateczny, po naczynie, które faktycznie stoi potem na półce w domu. Dla dzieci przyzwyczajonych do natychmiastowych efektów to lekcja, że dobre rzeczy czasem wymagają tygodni, nie sekund.

Warsztaty przeznaczone są dla młodych osób, które chcą regularnie uczestniczyć w zajęciach i uczyć się technik tworzenia ceramicznych przedmiotów .

Dzieci uczą się jak wykorzystywać rozmaite sposoby na tworzenie brył ( walec, kula, sześcian) łączenie elementów. Techniki płata, pinch pot - barwienie ma, wykorzystanie tekstur, dekorowanie prac nie tylko szkliwami ;) i wiele wiele innych.

Dzieci zdobywają niezbędne umiejętności, które pozwolą na realizowanie własnych projektów ceramicznych.